Jeśli Państwa spółka uzyskuje wynagrodzenie za zabezpieczanie zobowiązań innych przedsiębiorstw — gwarancje należytego wykonania dla wykonawców, gwarancje płatności dla dostawców, gwarancje zaliczki lub czynszu — Estonia pozwala prowadzić tę działalność jako gwarant niebędący bankiem. Udzielanie gwarancji i podejmowanie zobowiązań wobec spółek odbywa się na podstawie licencji instytucji finansowej wydawanej przez FIU: uproszczonego zezwolenia opartego na zgodności z wymogami przeciwdziałania praniu pieniędzy, a nie na ostrożnościowych zasadach bankowych.
Dokumenty aplikacyjne, opłata państwowa i czas rozpatrywania są opisane na naszej stronie usługi licencji instytucji finansowej.
Krótka odpowiedź
Gwarancje i zobowiązania oferowane osobom prawnym w ramach regularnej działalności wymagają licencji działalności od FIU (Rahapesu Andmebüroo). Konsumenci, produkty o charakterze ubezpieczeniowym lub obsługa pieniędzy klientów mogą objąć model nadzorem Finantsinspektsioon. Licencja FIU ma charakter krajowy i nie zapewnia paszportu UE.
Czy działalność gwarancyjna wymaga licencji?
Prawo estońskie wymienia transakcje zabezpieczeń i gwarancji, wraz z innymi transakcjami tworzącymi wiążące przyszłe zobowiązania, wśród regulowanych usług finansowych (Credit Institutions Act § 6(1) point 6). Spółka staje się instytucją finansową, gdy jest to jej główna i stała działalność (§ 5). W praktyce obejmuje to odpłatne gwarancje należytego wykonania, zaliczki, przetargowe, płatności, jakości i komercyjnego najmu udzielane osobom trzecim.
Każda gwarancja ma trzy strony: zleceniodawcę (Państwa klienta, na przykład wykonawcę), beneficjenta (właściciela projektu, dostawcę lub wynajmującego, którego chroni) oraz gwaranta (Państwa spółkę).
Law of Obligations Act rozróżnia poręczenie (käendus), które zależy od długu podstawowego, od niezależnej gwarancji (garantii), płatnej na własnych warunkach. W praktyce międzynarodowej tę drugą nazywa się gwarancją płatną na żądanie i często wystawia zgodnie z zasadami ICC URDG 758; gwarancja warunkowa jest płatna dopiero po wykazaniu niewykonania zobowiązania przez zleceniodawcę. Niezależnie od stosowanej formy licencja zależy od tego, kim są Państwa klienci i jak zbudowano produkt:
| Państwa model | Reżim do rozważenia |
|---|---|
| Udzielają Państwo odpłatnie spółkom gwarancji należytego wykonania lub płatności | Licencja działalności FIU |
| Platforma gwarantuje płatności kupujących B2B na rzecz dostawców | Licencja działalności FIU |
| Łączą Państwo gwarancje z pożyczkami lub leasingiem dla spółek | Jedna licencja FIU obejmująca wszystkie trzy usługi |
| Spółka dominująca gwarantuje dług własnej spółki zależnej | Zwykle nie jest to usługa dla osób trzecich — należy przeanalizować strukturę |
| Państwa gwarancje są sprzedawane osobom prywatnym | Mogą mieć zastosowanie zasady dotyczące konsumentów — należy sprawdzić z Finantsinspektsioon |
| Łączą Państwo ryzyko wielu klientów w zamian za składki | Działalność ubezpieczeniowa — licencja ubezpieczyciela od Finantsinspektsioon |
| Przechowują lub przekazują Państwo również pieniądze klientów | Reżim instytucji płatniczej lub instytucji kredytowej |
Gdy znaczenie mogą mieć zarówno FIU, jak i Finantsinspektsioon, własne wytyczne FIU zalecają zwrócenie się do organu przed złożeniem wniosku. Niewłaściwy wybór reżimu prowadzi do odmowy wniosku lub prowadzenia działalności bez prawidłowego zezwolenia, dlatego opinia prawna dotycząca struktury produktu jest rozsądnym punktem wyjścia.
Który regulator licencjonuje dostawców gwarancji?
Dwa organy wydają zezwolenia na usługi finansowe w Estonii. Zgodnie z Money Laundering and Terrorist Financing Prevention Act (§ 70(1) point 1) instytucja finansowa potrzebuje licencji działalności, a FIU wymienia dostawców transakcji zabezpieczeń i gwarancji wśród licencjonowanych przez siebie przedsiębiorstw, obok pożyczkodawców B2B i leasingodawców. Banki, instytucje płatnicze i ubezpieczyciele są natomiast upoważniani przez Finantsinspektsioon.
W przypadku gwaranta niebędącego bankiem różnica polega na rodzaju nadzoru. FIU sprawdza zgodność z wymogami przeciwdziałania praniu pieniędzy i sankcjami, czyli kto jest właścicielem spółki i nią zarządza oraz jak rozpoznaje swoich klientów; nie ustanawia wskaźników kapitałowych, zasad płynności ani wymogów dotyczących postępowania, które Finantsinspektsioon stosuje wobec banków i ubezpieczycieli.
Lżejsza licencja nie oznacza mniejszego ryzyka. Gwarant, który nie może zapłacić po zgłoszeniu roszczenia z gwarancji, naraża się na roszczenia beneficjenta i pytania regulatora, dlatego staranna ocena ryzyka i wystarczające środki własne pozostają koniecznością biznesową nawet bez ustawowego wskaźnika.
Ograniczenia ścieżki gwaranta niebędącego bankiem
Ścieżka FIU jest odpowiednia dla przejrzystego modelu gwarancji między przedsiębiorstwami. Przed zbudowaniem wokół niej produktu należy sprawdzić trzy ograniczenia.
Konsumenci i produkty o charakterze ubezpieczeniowym
Gdy klientami stają się osoby prywatne — na przykład poprzez gwarancję związaną z kredytem lub leasingiem konsumenta — produkt może zostać uznany za kredyt konsumencki. Creditors and Credit Intermediaries Act szeroko definiuje kredyt, obejmując inne formy finansowania, a kredyt konsumencki wymaga licencji kredytodawcy od Finantsinspektsioon. Produkt, który łączy ryzyko wielu klientów w zamian za składki, jak ubezpieczenie poręczenia, stanowi działalność ubezpieczeniową niezależnie od swojej nazwy.
Klienci transgraniczni
Paszportowanie UE istnieje dla licencji opartych na dyrektywach UE: instytucji kredytowych, instytucji płatniczych i instytucji pieniądza elektronicznego, firm inwestycyjnych oraz ubezpieczycieli. Licencja gwarancyjna od Rahapesu Andmebüroo jest zezwoleniem krajowym, dlatego zasady każdego kraju docelowego należy sprawdzić odrębnie.
Brak paszportu UE
Na przykład w Niemczech przejmowanie gwarancji za innych jest klasyfikowane jako działalność bankowa, więc aktywne kierowanie oferty do klientów niemieckich może uruchomić wymóg lokalnego zezwolenia. Niektóre inne państwa członkowskie w ogóle nie regulują gwarancji B2B.
Gwarancje bankowe, SBLC i akceptacja beneficjenta
Gwarancja jest użyteczna tylko wtedy, gdy beneficjent ją akceptuje. Wielu prywatnych kontrahentów akceptuje ją od licencjonowanego gwaranta niebędącego bankiem, lecz zamawiający publiczni, niektóre duże przedsiębiorstwa i wynajmujący wymagają gwarancji bankowej lub obligacji poręczeniowej ubezpieczyciela. Przed rozpoczęciem działalności należy potwierdzić akceptację z docelowymi beneficjentami.
Gwarancja wystawiona przez spółkę licencjonowaną przez FIU stanowi jej własne zobowiązanie, a nie gwarancję bankową ani akredytywę standby (SBLC), i nigdy nie powinna być tak promowana. Oferty leasingu lub monetyzacji instrumentów bankowych są znanym schematem oszustwa, dlatego plany biznesowe, które je przypominają, podlegają ścisłej kontroli FIU.
Co FIU sprawdza w działalności gwarancyjnej
Dostawca gwarancji jest oceniany jak każda inna instytucja finansowa, ze szczególnym uwzględnieniem osób i mechanizmów kontrolnych; lista dokumentów znajduje się na naszej stronie licencji instytucji finansowej.
- Brak prawomocnych skazań za przestępstwa przeciwko państwu, pranie pieniędzy lub inne przestępstwa umyślne — w przypadku spółki, członków jej zarządu (juhatus), prokurentów, beneficjentów rzeczywistych i właścicieli.
- Dobra reputacja biznesowa tych samych osób. Przyjmuje się ją, chyba że coś budzi wątpliwości, na przykład spowodowanie upadłości nadzorowanej spółki lub cofnięcia jej licencji, zakaz prowadzenia działalności albo sankcje międzynarodowe.
- Wykwalifikowana osoba kontaktowa (kontaktisik) (money laundering reporting officer) z odpowiednim wykształceniem, doświadczeniem i nienaganną reputacją; powołanie jest uzgadniane z FIU.
Po uzyskaniu licencji gwarant jest podmiotem obowiązanym na mocy Money Laundering Act: należyta staranność wobec klienta, pisemna ocena ryzyka, zgłaszanie podejrzanej działalności oraz osoba kontaktowa dostępna przez cały czas, co może zapewnić zewnętrzny MLRO. Powtarzające się nieprzestrzeganie wymogów prowadzi do nakazów, a ostatecznie do cofnięcia licencji; zobacz, jak nadzór FIU działa w praktyce.
Eesti Firma posiada licencję FIU jako dostawca usług powierniczych i korporacyjnych. Analizujemy modele działalności gwarancyjnej, potwierdzamy właściwy reżim i przygotowujemy wnioski licencyjne dla założycieli, którzy chcą uruchomić spółkę gwarancyjną w Estonii, wraz z ramami AML oczekiwanymi przez regulatora.
FAQ
Nie. Gwarancje i zobowiązania udzielane osobom prawnym w ramach regularnej działalności, od gwarancji należytego wykonania po gwarancje płatności, podlegają licencji instytucji finansowej od FIU. Licencja bankowa staje się istotna tylko wtedy, gdy działalność obejmuje również przyjmowanie depozytów lub innych zwrotnych środków od społeczeństwa.
Tak. Obywatelstwo nie stanowi przeszkody: jak w przypadku każdej spółki, cudzoziemiec może posiadać 100% estońskiej spółki. FIU weryfikuje, czy właściciele, beneficjenci rzeczywiści i członkowie zarządu nie mają prawomocnych skazań za odpowiednie przestępstwa oraz mają dobrą reputację biznesową. Procedura odbywa się w języku estońskim, dlatego dokumenty w językach obcych należy złożyć wraz z tłumaczeniami na estoński.
Nie. Wystawia własną gwarancję lub obligację poręczeniową. Beneficjent, który wymaga gwarancji bankowej lub akredytywy standby, oczekuje banku jako wystawcy.
Nie samodzielnie. Licencja ma charakter krajowy i nie zapewnia paszportu UE, dlatego należy sprawdzić zasady każdego kraju docelowego; w niektórych z nich działalność gwarancyjna jest zastrzeżona dla banków.
Zwykle nie. Gwarancja wewnątrzgrupowa nie jest usługą finansową świadczoną osobom trzecim, a licencja dotyczy spółek, których główną i stałą działalnością jest udzielanie gwarancji. Konkretną strukturę należy jednak nadal przeanalizować.
