Krótka odpowiedź
Legal Entity Identifier (LEI) powstał po kryzysie finansowym z 2008 r., gdy regulatorzy mieli trudności z ustaleniem, które firmy poniosą straty w wyniku upadku Lehman Brothers. W 2011 r. G20 zwróciła się do Financial Stability Board o zaprojektowanie jednego globalnego identyfikatora przedsiębiorstw, a pierwsze kody wydano w 2012 r. Od 2014 r. systemem zarządza GLEIF, fundacja non-profit z siedzibą w Bazylei, nadzorowana przez regulatorów na całym świecie.
Banki i brokerzy często wymagają od firm LEI, lecz niewiele osób wie, skąd pochodzi ten 20-znakowy kod. Historia LEI wyjaśnia, dlaczego instytucje finansowe na nim nalegają: regulatorzy zaprojektowali go, aby ułatwić monitorowanie systemu finansowego. Jeśli firma potrzebuje kodu, można złożyć wniosek o LEI online za naszym pośrednictwem.
| Rok | Kamień milowy |
|---|---|
| 2008 | Upadłość Lehman Brothers |
| 2011 | G20 wzywa do utworzenia globalnego LEI |
| 2012 | Opublikowano normę ISO 17442, wydano pierwsze kody |
| 2013 | LEI Regulatory Oversight Committee przejmuje nadzór |
| 2014 | Powstaje GLEIF, rozpoczyna się raportowanie unijnych instrumentów pochodnych z LEI |
| 2017 | Rejestry LEI zaczynają wskazywać spółki dominujące |
| 2018 | W UE zaczyna obowiązywać zasada „bez LEI nie ma transakcji” |
Dlaczego regulatorzy potrzebowali globalnego identyfikatora
Gdy Lehman Brothers ogłosił upadłość we wrześniu 2008 r., banki pospiesznie szacowały możliwe straty. Duża grupa finansowa składa się z setek lub tysięcy odrębnych podmiotów prawnych, a każdy bank rejestrował je pod własnymi nazwami i kodami wewnętrznymi.
Regulatorzy stanęli przed tym samym problemem na większą skalę. Bez wspólnego identyfikatora nie mogli zsumować ekspozycji różnych firm wobec jednego kontrahenta, więc ryzyka ujawniały się dopiero po wystąpieniu szkód.
Od decyzji G20 do pierwszych kodów
Na szczycie w Cannes w listopadzie 2011 r. grupa G20 skupiająca największe gospodarki zwróciła się do Financial Stability Board (FSB), która koordynuje ich regulatorów finansowych, o zaprojektowanie globalnego systemu LEI. Przywódcy G20 zatwierdzili jego zalecenia w czerwcu 2012 r., a opublikowana w tym samym roku norma ISO 17442 ustaliła format kodu.
Amerykański regulator instrumentów pochodnych potrzebował kodów do raportowania swapów, zanim powstał globalny system, dlatego w 2012 r. wyznaczył DTCC i SWIFT do wydawania tymczasowych kodów. Inne kraje utworzyły własnych pierwszych emitentów. Lehman Brothers Holdings otrzymał taki kod w grudniu 2012 r., ponad cztery lata po upadku, a jego wpis pozostaje w publicznej bazie danych LEI. Do połowy 2014 r. wydano prawie 300 000 tych wczesnych kodów, znanych jako pre-LEI, a wszystkie stały się LEI.
Kto zarządza globalnym systemem LEI
Globalny System LEI ma trzy poziomy. Na szczycie znajduje się LEI Regulatory Oversight Committee, organ regulatorów i banków centralnych, który nadzoruje system od stycznia 2013 r. i ustala jego zasady. Pośrodku jest Global Legal Entity Identifier Foundation (GLEIF), którą FSB utworzyła w czerwcu 2014 r. jako szwajcarską fundację non-profit z siedzibą w Bazylei.
GLEIF nigdy nie nadaje kodów. Akredytuje emitentów, sprawdza jakość ich danych i utrzymuje publiczny dostęp do każdego wpisu. Emitenci tworzą trzeci poziom: porównują dane firmy z jej rejestrem przedsiębiorstw i nadają kod, jak wyjaśnia nasz przewodnik po tym, czym jest LEI. Od maja 2017 r. wpisy LEI zaczęły również wskazywać spółki dominujące, dzięki czemu regulatorzy mogli zobaczyć, kto jest właścicielem kogo.
Jak LEI trafił do zwykłych firm
W UE pierwsza fala nastąpiła 12.02.2014, gdy rozpoczęło się raportowanie instrumentów pochodnych i oczekiwano, że każda strona transakcji będzie mieć kod, w tym zwykłe firmy zabezpieczające ryzyko walutowe.
Największa fala nastąpiła 03.01.2018, gdy zaczęły obowiązywać unijne przepisy MiFIR. Od tego momentu firmy inwestycyjne musiały wskazywać każdego klienta będącego firmą za pomocą jego LEI w raportach transakcyjnych, co branża podsumowała zasadą „bez LEI nie ma transakcji”. Po sześciomiesięcznym okresie przejściowym brokerzy UE nie mogli już realizować większości transakcji dla firmy bez kodu. To kluczowy powód, dla którego Europa odpowiada za większość światowych LEI, jak pokazują nasze statystyki LEI.
Uzyskanie LEI dla firmy
LEI od każdego akredytowanego emitenta jest ważny na całym świecie. Współpracujemy z WM Datenservice, emitentem akredytowanym przez GLEIF we Frankfurcie, i obsługujemy firmy z każdego kraju. Proszę wypełnić nasz formularz wniosku o LEI, a kod zwykle przychodzi w ciągu jednego lub dwóch dni roboczych.
Najczęściej zadawane pytania
Financial Stability Board zaprojektowała system LEI na wniosek G20 po kryzysie z 2008 r. GLEIF zarządza nim pod nadzorem LEI Regulatory Oversight Committee.
Nikt nie jest jego właścicielem w zwykłym znaczeniu. GLEIF to szwajcarska fundacja non-profit utworzona przez FSB i finansowana z opłaty, którą emitenci LEI płacą za każdy kod, a nie przez rządy.
